Παρουσίαση Ποιητικής συλλογής, "ΑΛΛΙΩΣ", Δημήτρη Κάσσαρη

 alios mΠριν σας διαβάσω ορισμένα ποιήματα να ευχαριστήσω κι εσάς, που με τιμάτε με την παρουσία σας σε αυτή την πρώτη παρουσίαση του ΑΛΛΙΩΣ, όπου οι ανησυχίες μου κατατέθηκαν και συγκεντρώθηκαν μέσα σε ένα μικρό καλαίσθητο βιβλίο και φιλοδοξούν να φτάσουν να χαϊδέψουν τις χορδές της καρδιάς σας.

Πολλά απ’αυτά τα ποιήματα ξεκίνησαν ως απλές ημερολογιακές σημειώσεις, ταξιδιωτικές εντυπώσεις,υπαρξιακές σκέψεις, ή απλά ως στίχοι τραγουδιών...


Είναι μία συνήθεια που την εξασκώ από νέο παιδί, πάντα μ’ ένα λεξικό δίπλα μου και την περιέργεια... μια συνήθεια παράλληλη με τις διάφορες άλλες κακές συνήθειες της εφηβικής ηλικίας….
Θέλω να πω η σχέση μου με τον λόγο δεν είναι μία σχέση που ξεκίνησε τώρα ξαφνικά, σχέση περιστασιακή. Απλά, όπως μεγαλώνοντας ωριμάζουν οι τρόποι και τα έργα μας, έτσι ωρίμασαν και οι λέξεις, οι σκέψεις, και τα εκφραστικά μέσα, αλλά αυτό θ’ αφήσω να το κρίνουν άλλοι, περισσότερο αρμόδιοι από μένα.
Το «ΑΛΛΙΩΣ», που αποτελείται από είκοσι, συν εννιά μικρά, αυτοτελή ποιήματα, χωρίζεται σε δύο ενότητες: «Ψυχή Αλλιώς» και «Ανεξίτηλη μνήμη».
Θεώρησα καλό να αρχίσω, ως ποίημα έναρξης της συλλογής, με το ποίημα «Ποίηση», σαν ένα φόρο τιμής στους ποιητές και γενικά τους συγγραφείς που με καθόρισαν και με τα χρόνια μου έβαλαν στο μυαλό σκέψεις και ανησυχίες, να θέλουν να εκφραστούν λυρικά, ποιητικά.

                                                                                                                     "ΠΟΙΗΣΗ"
  Ίσως και να'ναι ποίηση εκείνο όπου ο ορίζων
Σημάδι ισχνό που η όραση το σχηματοποιεί
          Κι εκείνου όπου οι λέξεις του πίδακας αναβλύζων
      Τους άφτερους στο πέταγμα κι αλάφρωμα μυεί
 
 Ίσως και να' ναι ποίηση ο λόγος ο ιριδίζων
     Που εντός του ταξιδιωτικές περιγραφές ποιεί
         Σε όσα ακριβά μυήθηκε στης ύπαρξης το μείζον
Το νάμα όπου αναζήτησε αχόρταγα να πιεί

 
Αυτοί οι ποιητές λοιπόν, είναι της γενιάς του 30, Καβάφης, Καρυωτάκης, Σεφέρης, Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος και οι επίγονοί τους,  ως τους Ντ.Χριστιανόπουλο, Κική Δημουλά, Τίτο Πατρίκιο, κι ακόμα, Αντώνη Φωστιέρη, Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, Αργύρη Χιόνη, κ.ά., πλούσια ποιητική παρακαταθήκη, για ν’ αναφέρω μόνο κάποιους από τους έλληνες…Δεν είναι βέβαια τυχαία και τα δύο Νόμπελ, στον Γιώργο Σεφέρη το 63 και στον Οδυσσέα Ελύτη το 79, μιας και όλα ξεκινάνε από τον Όμηρο.
Για το επόμενο ποίημα θα χρησιμοποιήσω ένα μικρό απόσπασμα από τον λόγο του Οδυσσέα Ελύτη, στην τελετή της απονομής του Νόμπελ λογοτεχνίας :

«…στο βάθος η ποίηση είναι η τέχνη να φτάνεις προς αυτό που σε υπερβαίνει. Από τα μυριάδες μυστικά σήματα, που μ’ αυτά είναι διάσπαρτος ο κόσμος να μπορείς να συνθέσεις λέξεις και από τις λέξεις φράσεις που η αποκρυπτογράφησή τους να σε φέρνει πιο κοντά στην βαθύτερη αλήθεια.»
 
"ΨΥΧΗ"
 
Κάτι ανασαίνει, αιωρείται στον αέρα
Ανάμεσα από σκόνη, σωματίδια και ρύπους
Κάτι βαθύ γι' αυτούς που υψώνουνε κεραία
Στο άφαντο και πιάνουνε μηνύματα και χτύπους
 
Κάποιου άλλου κόσμου φωτεινού, ευτύ σαν σάλα
Ασύνορου και άπειρου, διαθλασμένου τόπου
Απ' της ψυχής τα υψηλά και τα μεγάλα
Του πνεύματος τ' ανέσπερα τοπία του ανθρώπου
                         
 
Στα ποιήματα της πρώτης ενότητας, oι τίτλοι ίσως μιλάνε από μόνοι τους: «Παρακμή 2012», «For Sale», "Αλλιώς", «Κατάθλιψη», κ.ά. Συναισθήματα όπως ειρωνεία, θυμός και κάπου στο βάθος ένα κατηγορώ για το πώς αφεθήκαμε να φτάσουμε ως εδώ… Δεν είναι όμως ποιήματα μέσα στο κλάμα και την ηττοπάθεια… Είναι όπως προτείνω στο ομότιτλο ποίημα μου:
 
Ζωή αλλιώς ο χρόνος να μετρήσει/Να ανα-προσδιοριστεί /Ψυχή αλλιώς,ο κόσμος εαυτός…

"ΑΛΛΙΩΣ"


Να μηδένιζα τούτη την αντίστροφη μέτρηση
Το μηδέν της ύπαρξης
Το ανύπαρκτο είναι να μηδένιζα
Ζωή αλλιώς, ο χρόνος να μετρήσει
 
Να ακύρωνα τις ματαιωμένες αφετηρίες
Τόσες αφίξεις νέων απόντων
Τις σιωπηρές συναλλαγές να ακύρωνα
Ταξίδι αλλιώς, η επιτυχία να οριστεί
 
Να γκρέμιζα τους πύργους αλαζονείας
Τόσα βάθρα αθλίων ρητόρων
Την ευφράδεια των αποσιωπήσεων να φώναζα
Νόημα αλλιώς, οι λέξεις να ηχήσουν
 
Να θρυμάτιζα τούτη τη ραγισμένη πορσελάνη
Την απομίμηση του ατόφιου
Τόσους νάρκισους καθρέφτες
Σωτήρων εκπροσώπων να θρυμάτιζα
Αλήθεια αλλιώς, η μέρα να χαράζει
 
Το μέγα τίποτα χυδαίο και φτηνό
Κι άλλα μεγάλα σε Καιάδα ολισθηρό
Σύνεφο, σκόνη να υψωθεί
Να ανα-προσδιοριστεί
Ψυχή αλλιώς, ο κόσμος εαυτός
 
Όμως αρκετά με τις αναλύσεις, με τα πως και τα γιατί, έτσι κι αλλιώς τα ποιήματα είτε είναι, είτε όχι - από μόνα τους αυτόφωτα, γι'αυτό θα σας αποχαιρετίσω με κάποια διαφορετικά ποιήματα μου από την δεύτερη ενότητα του βιβλίου:
 
"ΝΙΟΤΗ"

Είπα να δώσω το όνομά σου
Σ'αυτό το βρέφος- ποίημα
  Που τυχαία καθώς γεννιόταν
Με ρώτησε:
Τι ώρα είναι σήμερα;
Κι εγώ του έδειξα εσένα
Μπα! Πήγε κιόλας Άνοιξη; είπε


"ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ"

Σε ταξιδεύω
Περνώντας τη μαύρη θάλασσα του κορμιού σου
Ανάμεσα από ναυάγια κι εφήμερους θησαυρούς
Ασήμια ψάρια του βυθού σου αναλαμπές
Χείλια υγρά που ηδονή ανοιγοκλείνουν
Το "πάρε με" το λάγνο σου το "έλα"

Ξαναδιαβάζω τα θολά σου όλα, τα μισά και τα τίποτα
Κι ολοένα απ' την αρχή, μακριά σ' ανακαλύπτω
 Καπνός εκεί που υψώνεσαι του ορίζοντα αυταπάτη
Φεύγεις; Έρχεσαι; Δεν υπάρχεις;

Ανεξάντλητη η ευρύχωρη απουσία σου
Έρημος πλούτος η γενναιοδωρία σου
Ξένη πατρίδα η γυμνή σου επιβεβαίωση
 
 
"ΜΙΑ ΠΕΜΠΤΗ ΠΡΩΙ"
 
Μια Πέμπτη πρωϊ
Γωνία Σταδίου και ευαιξίας
Συνάντησα το νόημα των πραγμάτων
Ήταν ντυμένο τα ρούχα σου:
Τζιν ομορφιά
Χαρακτήρας σιθρού
Και στο λαιμό μαντήλι έξω καρδιά
 
 
 
Σας ευχαριστώ
Δημήτρης Κάσσαρης

Καλοκαίρι 2012

porn Porn