Συνέντευξη στο "Νέοι ποιητές και λογοτέχνες"

Ποιές είναι οι κύριες πηγές έμπνευσής σας;

Το βιβλίο μου, "Αλλιώς", που κυκλοφόρησε τον Μάϊο του 2012, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης, είναι το πρώτο ποιητικό, ύστερα από 7 βιβλία μου για παιδιά και για εφήβους. Όπως είχα πει και στην πρώτη παρουσίαση του "Αλλιώς", η σχέση μου με την ποίηση δεν είναι ξαφνική ούτε χωρίς αιτία. Ξεκινάει ως εσωτερική ανάγκη κάπου στην εφηβεία και είναι απόρροια βιωμάτων, μαζί με τις ανησυχίες της εποχής που με «ξεκίνησαν».

Σαίξπηρ, Καβάφης, Καρυωτάκης και «Γράμματα σ’ έναν νέο ποιητή» του Ρίλκε, πρώτα μουσικά ακούσματα, Μπιτλς και «Άγιος Φεβρουάριος» του Μούτση, κι ύστερα πιο δύσκολα ακούσματα για τα απαίδευτα εφηβικά αυτιά, οι πρώτοι δίσκοι βινυλίου «Μεγάλος Ερωτικός»Χατζιδάκι, «Τρίτη ποιητική ανθολογία» του Γ.Σπανού, αλλά και «Κάρμινα Μπουράνα» του Όρφ. Ωδείο και ναύτης τα καλοκαίρια σε εμπορικό πλοίο όπου η εικόνα του καπετάνιου πατέρα μου μεσοπέλαγα να γράφει πεζά και ποιήματα θα μείνει ανεξίτηλη.Και να οι πρώτες μου απόπειρες δημιουργικής έκφρασης,  ημερολογιακές σημειώσεις και υπαρξιακές σκέψεις που γεννιούνται μέσα από διάφορα διαβάσματα, όπως Ασκητική του Καζαντζάκη,Μπρεχτ, κ.ά.
Κύρια πηγή έκφρασης λοιπόν θεωρώ όλα αυτά τα βιώματα που εγγράφουν και χρωματίζουν μέσα μας το εσωτερικό τοπίο, σε διαφορετικές εποχές, πρόσωπα και πράγματα, ιδέες, συγγραφείς και δάσκαλοι, κύκλοι που άνοιξαν, έκλεισαν και ξανάνοιξαν, εικόνες, ταξίδια, λάθη και παραστρατήματα, νίκες, απώλειες και απορρίψεις, και βέβαια οι ζωοδόχες μορφές της τέχνης. Όλα αυτά διαμόρφωσαν και έδεσαν ετούτο τον καλλιτέχνη σε ένα κοινωνικά και πολιτικά ευαισθητοποιημένο άτομο, γιατί δεν γίνεται αλλιώς…

 Ποιες είναι οι δυσκολίες της ποιητικής τέχνης; 

Όσον αφορά στις δυσκολίες της ποιητικής τέχνης, θα είμαι πιο σύντομος, αφού δεν θεωρώ και τόσο αρμόδιο τον εαυτό μου για να απαντήσω σε ένα τόσο σημαντικό και οικουμενικό ζήτημα. Ωστόσο, μπορώ να μιλήσω για τις δικές μου δυσκολίες που έχουν να κάνουν με την ενασχόλησή μου με την ομοιοκατάληκτη κυρίως στιχουργία, όπου το ζητούμενο όμως είναι να έχει και ένα σημερινό βαθύτερο περιεχόμενο και ουσιαστικό λόγο ύπαρξης. Επίσης, η επιλογή κάθε λέξης μέσα από τις άπειρες παραλλαγές της γλώσσας μας, το ύφος, η μορφή, η μουσικότητα, μα και η αποφυγή των διαφόρων σκοπέλων. Σήμερα που οι περισσότεροι επαγγελματίες, αυτοαποκαλούνται και συγγραφείς, διαβάζουμε ποιήματα με ασαφείς και ασύνδετες φράσεις, άλλα ποιήματα που μιμούνται άκομψα τον Καβάφη ή την κ. Δημουλά, άλλα τζούφια σαν κενά μύγδαλα και άλλα που πλατειάζουν, σαν πουλόβερ που όσο το τραβάς ξεχειλώνει.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τα ποιήματά σας; Πόσο δύσκολο είναι για έναν ποιητή να μεταγγίσει τα γραπτά του στους αναγνώστες;

Ειδικά σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη χρονική περίοδο έχουμε άμεση ανάγκη από Πνευματικούς Ταγούς, Φωτισμένους διανοητές της πράξης, που να φτάνει ο λόγος τους στις καρδιές των απλών ανθρώπων του μόχθου, της απογοήτευσης και των νέων ανθρώπων, για μαζική αφύπνιση από το τέλμα που έχουμε βυθιστεί. Εννοείται έξω από κομματικές σκοπιμότητες, παρ’ όλο που είμαστε κι εμείς όλοι συνυπεύθυνοι ως πολίτες για την κατάστασή μας. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, πιστεύω ότι ειδικά ο ποιητής δεν έχει άλλη ελπίδα από μια καρδιά που θα την κάνει ν’ανοίξει τα φύλλα της κι εκεί μέσα θάβρει ανταπόκριση ο στίχος του.

 
Στη σύγχρονη ελληνική, πραγματικότητα ποιο ρόλο έχει ο ποιητής και ποιοι είναι οι στόχοι του;

Πιστεύω οι ποιητές και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όσοι σμιλεύουν τις ιδέες, όσοι αισθάνονται κάπου ένα αμυδρό φως και σκάβουν, όσοι συνομιλούν με το αόρατο που λέγεται πνεύμα, ενόραση και γενικά αυτοί που παιδεύονται πραγματικά για ένα υψηλότερο ιδανικό μέσα από την τέχνη τους, είναι στη σύγχρονη ζοφερή πραγματικότητα, το αντίβαρο για την ύπαρξη κοινωνικής ισορροπίας. Ίσως είναι και το έρμα για σταθερότητα στο ήδη γερμένο σκάφος των ηθικών αξιών.

Όταν γράφετε ,φροντίζετε να προσαρμόζετε τις ιδέες σας ή δε σας ενδιαφέρει η λογική αλληλουχία;

 Οι ιδέες που σμιλεύθηκαν από βιώματα, οι καταβολές και ο εσωτερικός κόσμος, στη δική μου την περίπτωση, άλλοτε ενεργοποιούνται για να προσαρμοσθούν στα εκφραστικά μου τεχνικά μέσα και άλλοτε βγαίνει ελεύθερος λόγος και στίχος αλήτης, ατίθασος. Ωστόσο, αν λείπουν τα στοιχειώδη, από κάπου θα μπάζει κρύο. Λογική και ισορροπία, τεχνική και ευαισθησία, μουσική αίσθηση του μέτρου, ρυθμός και πνεύμα, οικουμενικό μήνυμα και αρχιτεκτονική του στίχου, είτε προσαρμοσμένα είτε ελεύθερα, πρέπει νάναι σε απαρτία. Όμως, στη θεωρία ξέρουμε πολλά λόγια, γιατί για νάμαι ειλικρινής, κάθε φορά μπροστά στην λευκή κόλλα ψάχνω τον συγγραφέα…

Για να γράψει κάποιος χρειάζεται μόνο η έμπνευση;

Η έμπνευση δεν φτάνει αν δεν διαθέτεις και κάποια από τα παραπάνω βασικά στοιχεία που δεν κατακτώνται αν δεν εξασκείσαι σε καθημερινή βάση. Για να φτάσω ως την έκδοση του "Αλλιώς", έγραψα πολλά και διαφορετικά πράγματα, έσκισα άπειρες κόλες Α4, άλλαξα ποιήματα που φορούσαν βαριά ρούχα και τα έντυσα ανάλαφρα. Την απλότητα κι εγώ αναζητώ, σύμφωνα με τις «οδηγίες» του Γιώργου Σεφέρη:

«Δεν θέλω τίποτ’ άλλο παρά να μιλήσω απλά να μου δοθεί ετούτη η χάρη. Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει και την τέχνη μας την στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της. Κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά». (*Από το "Hμερολόγιο καταστρώματος β΄")

 
Υπάρχει ποίηση για τις μάζες ή η ποίηση απευθύνεται αποκλειστικά σε μια κλειστή ελίτ;

Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο βιβλίο του «Μουσική για τις μάζες», γράφει γι’ αυτό το επίσης σημαντικό θέμα, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα του έργου του «Επιτάφιος», που ήταν η σύζευξη του ποιητικού λόγου με την λαϊκή μουσική. Μέσα από την δωρική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση, ο συνθέτης μίλησε στον απλό έλληνα  στην δική του γλώσσα: με το λαϊκό τραγούδι. Ο δεκαπεντασύλλαβος στίχος του Γιάννη Ρίτσου, με το ιδεολογικό περιεχόμενό του, που δείχνει όλο το μεγαλείο του θρήνου της Μάνας επάνω στο σκοτωμένο παιδί της, είχε μεγάλη απήχηση στις καρδιές των ελλήνων. Ο καιρός των ελαφρών τραγουδιών γινόταν παρελθόν και άρχιζε μια νέα εποχή στην δεκαετία του ΄60. Κυρίαρχο στοιχείο λοιπόν αυτής της νέας εκπολιτιστικής επανάστασης που εγκαινιάστηκε με τον «Επιτάφιο», ήταν η ποίηση.

Σήμερα υπάρχει ο απόηχος εκείνης της εποχής και ένα μπερδεμένο κουβάρι ποικίλων πραγμάτων με αμερικανο- ιντερνετική διάλεκτο, αλλά παράλληλα και με τις νέες δυνάμεις που θα ξεπεταχτούν, το πιστεύω, από την μουσική και την ποίηση.    

Όσο για το σε ποιούς απευθύνεται… η ποίηση είναι από μόνη της μια αγκαλιά ανοιχτή και περιμένει με ανοιχτά παράθυρα όποιον θάθελε να κοιτάξει τη θέα του κόσμου,  μέσα από αυτά. Η ποίηση είναι πάνω από ταξικές και άλλες διαφορές, γι αυτό και υψηλή. Ταπεινά και ειλικρινά δηλώνω ότι κι εγώ την ψάχνω ακόμα.  Ωστόσο, δεν με ενδιαφέρει η κλειστοφοβική συνεύρεση ποιητών που αυτοθαυμάζονται, οι λαϊκιστές, οι δήθεν που και καλά «τα χώνουν έξω απ’ τα δόντια» στους πολιτικούς, ή οι άλλοι που βουλιάζουν στο πετιμέζι με φτηνό συναίσθημα και τσαλακωμένα σεντόνια. Το προσωπικό μου ερώτημα λοιπόν είναι… αν και κατά πόσο απευθύνομαι εγώ στην ποίηση και όχι αυτή σε εμένα.  

Σήμερα τα νέα παιδιά διαβάζουν Ποίηση και κατά πόσο τα αγγίζει. Μήπως τα παιδιά προκαταλαμβάνονται αρνητικά από τον τρόπο διδασκαλίας στο σχολείο; Αλήθεια, διδάσκετε η Ποίηση;

Εδώ δεν ξέρω να σας απαντήσω, εκείνο που μπορώ να σας πω με σιγουριά είναι ότι είναι μια καλή γενιά, με ήθος και φιλότιμο, που αγωνίζεται, ενώ ήδη βλέπει το μέλλον της σκοτεινό, αβέβαιο. Είναι ευαίσθητοι και ευφυείς, καλλιτέχνες και τεχνολογικά καταρτισμένοι, οι αυριανές δυνάμεις, «ετοιμάζονται»... κάτι πρέπει να κάνει όμως η πολιτεία να μην τους χάσουμε.

Από την άλλη, είναι αλήθεια ότι και οι δάσκαλοι που όπως όλοι μειώνονται, μισθολογικά και ηθικά, ίσως είναι ανόρεκτοι για την δουλειά τους και λίγοι φαντάζομαι θα είναι αυτοί οι φωτισμένοι δάσκαλοι που βγάζουν έξω από την τάξη τα προβλήματά τους, ήρωες βρέξει-χιονίσει, για να μεταδώσουν το φως της ειδικότητάς τους.

Η ποίηση πηγάζει από την ψυχή και απευθύνεται στην ψυχή. Πέστε μου έναν στίχο που σας αγγίζει περισσότερο.

Ως τώρα είχα τη χαρά να συναντήσω την Μεγάλη Ποίηση διαβάζοντας κι αποστηθίζοντας στίχους, αλλά και να συναντηθώ πραγματικά, με κάποιους μεγάλους ποιητές και ποιήτριες. Επίσης, είχα την τύχη να τους τραγουδήσω, συνεργαζόμενος με συνθέτες της έντεχνης ελληνικής μουσικής όπως ο Χρήστος Λεοντής, με τα έργα του Γιάννη Ρίτσου, κ.ά.

Επειδή λοιπόν οι στίχοι των Ποιημάτων που με πήγαν παραπέρα κι άλλοι που με σηκώνουν λιγάκι ψηλότερα από το έδαφος, είναι πάρα πολλοί, θα καταθέσω εδώ στην σελίδα σας, τιμής ένεκεν σ’ εκείνο τον έφηβο, τον στίχο από το πρώτο ποίημα που άκουσε, και ήταν του Οδυσσέα Ελύτη μελοποιημένο από τον Μάνο Χατζιδάκι

«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως, πριν απ’ τον έρωτα έρωτας,

Κι όταν σε πήρε το φιλί γυναίκα»

                                                   Συνέντευξη στην ποιήτρια κ. Ρ.Χατζή,   22/12/2012

porn Porn